Партыя БНФ
Партыя БНФ - партыя абароны народных інтарэсаў
Сябра Сойму БНФ Павал Севасьцян асуджаны на 10 сутак арышту

Суд прызнаў Паўла Севасцьяна вінаватым і пакараў 10 суткамі адміністрацыйнага арышту.

Нагадаем, што супрацоўнікі міліцыі затрымалі спадара Севасцьяна каля яго дома ў Слоніме 11 студзеня. Наступныя суткі слонімец правёў у ізалятары часовага ўтрымання, а пасля суддзя задаволіў яго хадайніцтва пра пошук адваката да 20 студзеня.

Вось што распавёў пра абставіны затрымання сам актывіст:

— Недзе ў гадзін 14-ць я ішоў дамоў, калі ля пад’езда дома пачуў вокрык: “Стой!”. Калі азірнуўся, то ўбачыў, што трое ў балаклавах бягуць у мой бок. На мяне надзелі кайданкі, пасадзілі ў машыну і павезлі ў райаддзел міліцыі. У міліцыі сказалі, што затрымалі за захоўванне ў Фэйсбуку матэрыялаў, якія прызнаны экстрэмісцкімі. Паказалі на маёй старонцы ў Фэйсбуку некалькі фотаздымкаў ранейшых гадоў, тады пра экстрэмізм яшчэ і размоў не было. Потым участковы склаў пратакол паводле ч. 2 арт. 19.11 КоАП, і мяне змясцілі ў ізалятар часовага ўтрымання. У ізалятары на ноч не выдалі матрац, сказалі, што тым, хто сядзіць па такім артыкуле, як у мяне, матрацы не выдаюць. Раніцай быў суд тут жа ў ізалятары, па скайпу. Я заявіў хадайніцтва пра пошук адваката, якое суддзя задаволіў, і мяне выпусцілі да наступнага судовага паседжання, —

расказаў Павал Севасцьян.

Апошнімі днямі ў Слоніме пачасціліся выпадкі прыцягнення да адміністрацыйнай адказнасці мясцовых актывістаў і прадстаўнікоў мясцовых суполак і аддзяленняў палітычных партыяў.

У суботу, 21 студзеня, на працы ў Слоніме быў затрыманы грамадскі актывіст Алесь Масюк. Як стала вядома, пасля затрымання сп. Масюк быў змешчаны ў ізалятар часовага ўтрымання Слонімскага РАУС. Як паведамляецца, прычынай затрымання таксама магло стацца абвінавачванне ў «распаўсюдзе экстрэмісцкіх матэрыялаў» паводле ч. 2 арт. 19.11 КаАП.

Слонімскі журналіст і літаратуразнаўца Сяргей Чыгрын быў затрыманы 16 снежня. Спачатку суд асудзіў яго на 7 сутак адміністрацыйнага арышту, а пасля яму прысудзілі яшчэ 15 сутак за перарэпосты экстрэмісцкіх рэсурсаў у сацыяльных сетках. Таксама стала вядома, што яго звольнілі са Слонімскага драматычнага тэатра, дзе ён працаваў загадчыкам літаратурнага аддзела. Да гэтага ў снежні ў Слоніме затрымлівалі мясцовага актывста БНФ Віктара Марчыка.

Сябра Сойму БНФ Павал Севасьцян асуджаны на 10 сутак арышту
Алесь Бяляцкі: «Вельмі цяжка бачыць гібель свайго народа»

У Мінску працягваецца судовы працэс над праваабаронцамі Алесем Бяляцкім, Валянцінам Стэфановічам, Уладзімірам Лабковічам і (завочна) Дзмітрыем Салаўёвым. Дзяржаўная прапаганда стараецца зрабіць з іх кантрабандыстаў, фінансістаў экстрэмісцкай дзейнасці, тых, хто спрабуе разбурыць беларускую дзяржаву. І ўсё ж важна разумець, каго на самой справе судзяць.

І задаць сабе пытанне: ці можа разбураць беларускую дзяржаву той, хто змагаўся за яе тады, калі пра тое, што на палітычнай карце свету з’явіцца Рэспубліка Беларусі, не марылі нават самыя смелыя?

Алесь Бяляцкі сёння вядомы ў Беларусі і свеце як праваабаронца, лаўрэат Нобелеўскай прэміі мііру. Але сваё змаганне ён пачынаў не ў 2020 годзе і нават не ў 2011-м, калі быў асуджаны ў першы раз.

Сваё змаганне ён пачынаў нават не ў 1994-м, і нават не з Аляксандрам Лукашэнкам, які, каб стаць прэзідэнтам Беларусі, адзначаўся асаблівай актыўнасцю. Сваё змаганне Бяляцкі пачынаў яшчэ ў савецкія часы, і гэта было змаганне не за высокую пасаду, а за Беларусь.

У архівах захаваўся артыкул студэнта 5-га курса Алеся Бяляцкага «Становішча беларускай мовы на сучасным этапе», напісаны ў далёкім 1983 годзе. Савецкім Саюзам тады кіраваў былы старшыня КДБ Юрый Андропаў, спецслужбы «закручвалі гайкі», не было намёкаў не толькі на будучы развал СССР, а нават на гарбачоўскую перабудову. І вось што пісаў смелы студэнт.

«Межы мовы не заўсёды супадаюць з межамі народаў, для якіх гэтая мова з’яўляецца роднай. Такія мовы як англійская, руская, іспанская з’яўляюцца міжнароднымі мовамі, і колькасць людзей, якія размаўляюць на гэтых мовах, значна большая за колькасць людзей, для якіх гэтыя мовы родныя. Для рускага ці англічаніна на цяпершанім этапе не ўзнікае пытання абароны сваёй мовы. Такое пытанне стаіць перад невялікімі народамі, якія карыстаюцца мовай, характэрнай толькі для пэўнай тэрыторыі. Гэта: албанцы, баўгары, беларусы, латышы, македонцы, фіны эстонцы і г.д. Гэтыя невялікія народы ўмоўна можна падзяліць на тры групы:

а) Народы, якія маюць самастойную дзяржаву і не ўваходзяць ні ў якія дзяржаўныя канфедэрацыі: албанцы, баўгары, фіны і іншыя. Яны маюць цалкам самастойныя мовы і ўплыў іншых моў на іх родную мову нязначны.

б) Народы, мовы якіх стаяць на ўзроўні з іншымі мовамі ў адной дзяржаве і маюць параўнальна аднолькавую жыццяздольнасць і ўжывальнасць. Сюды можна аднесці македонскую, славацкую і інш. мовы. Такія мовы падвяргаліся ўздзеянню на іх іншых моў. На македонскую — сербская, на славацкую — чэшская. Але ж дзякуючы самастойнасці народаў-носьбітаў мовы, гэтыя мовы паспяваюць асіміляваць іншамоўную лексіку без якой-небудзь страты для сябе. У Чэхаславакіі ўсе дзяржаўныя дакументы існуюць на дзьвюх мовах, чэшскай і славацкай. На любых з’ездах і канферэнцыях гучаць як чэшская, так і славацкая мовы.

в) Народы, якія ўваходзяць у склад саюзаў, канфедэрацый, дзяржаўнай мовай якіх з’яўляецца іншая, дамінуючая мова. Тут пытанне абароны сваёй мовы стаіць асабліва востра. У СССР існуюць 14 саюзных рэспублік, г.зн. 14 выразна акрэсленых народаў, са сваёй мовай, культурай, дамінуючымі для якіх з’яўляецца руская мова, асноўная роля якой — служыць сродкам сувязі паміж гэтымі народамі. Такім чынам, савецкаму грамадяніну неабходна ведаць рускую мову, каб быць паўнапраўным членам грамадства. І сістэма навучання накіравана ў нас на тое, каб рускую мову ведалі ўсе. А да сваёй роднай мовы дзяржава дазваляе адносіцца так, як каму захочацца. Яна і не прымушае, і не забараняе. І таму захаванне народам сваёй мовы — асабістая справа самога народа. І гора таму народу, які не ўсвядоміў, што яго мова «такая ж людская, як англійская і французская», які не паспеў стварыць інтэлігенцыю, якая б стала на абарону яго мовы, і чый урад звяртае мінімум увагі на мову — твар народа, праводзячы незразумелую, ці не здрадніцкую палітыку ў гэтым напрамку.

Абыякавасць — гэта здрадніцтва. Усе гэтыя фактары прыводзяць да таго што цэлы народ пераходзіць на нейтральную рускую мову, забываючы сваё, роднае, адвечнае, не меней прыгожае і годнае. Такое адбываецца зараз з беларускім народам і беларускай мовай. Агромністая частка беларусаў не ўсведамляе сапраўднай годнасці сваёй мовы. У гарадах да яе адносяцца з пагардай, у вёсках нікога не турбуе, што паступова дзеці ведаюць усё меней «сваіх» слоў, а размаўляюць на руска-беларускай сумесі.

Беларусы ў сваёй большасці не маюць нацыянальнага гонару. Ніхто не тлумачыць ім, што перастаўшы размаўляць «па-дзеравенскі» і пачаўшы «па-гарадскому», яны не проста паказалі, што яны «не лыкам вязаны», што яны таксама здольныя, а што гэта здрада сваёй роднай мове, свайму народу. Ды і наогул народ без мовы не існуе.

У нас няма беларускай тэхнічнай інтэлігенцыі, у нас няма беларускага рабочага класу ў поўным сэнсе гэтага слова. Пэўная частка рабочых размаўляе на беларускай мове, якую яны прынеслі яшчэ з вёскі. Але ж кадравыя рабочыя, бацькі якіх былі рабочымі, і тэхнічная інтэлігенцыя — выхадцы з рабочых сем’яў, не ведаюць беларускай мовы, ці валодаюць ёй вельмі і вельмі абмежавана. Таму літаратурна-народная мова, на якой звычайна размаўляюць рабочыя іншых краін і якая складае адзін з асноўных пластоў развіцця літаратурнай мовы, у беларусаў адсутнічае.

Я не ведаю, як складаюцца справы ў невялічкіх гарадах і пасёлках на невялічкіх заводах, але ж на вялікіх прадпрыемствах гэта менавіта так. І гэта абумоўлівае ненатуральнасць беларускай літаратурнай мовы, на якой размаўляе зусім нязначная, як да ўсяго народа, група людзей.

Пытанне абароны знікаючай роднай мовы павінна быць паднятае ў першую чаргу лепшымі прадстаўнікамі інтэлігенцыі.

Самасвядомасць беларускай інтэлігенцыі пачала прачынацца ў пачатку ХХ стагоддзя. Пераадолеўшы паланізацыю і русіфікацыю, яны заявілі: мы — беларусы! Гэта быў пачатак. У 20-я — першай палове 30-х гадоў беларуская інтэлігенцыя заявіла аб сабе з новым моцам. Літаратурныя аб’яднанні «Полымя», «Маладняк» і «Узвышша» з’ядналі лепшых прадстаўнікоў беларускай культуры. Сярод рабочых і чыноўнікаў з’яўляліся беларускія гурткі, арганізоўваліся беларускія самадзейныя мастацкія калектывы. І ўсё гэта, не гледзячы на тое, што заходняя частка Беларусі стагнала пад польскай уладай.

Першая значная страта беларускай інтэлігенцыі, прычым яе лепшым, бескампрамісным і праўдзівым прадстаўнікам, была нанесена ў часы сталінскай рэакцыі. Амаль увесь урад Беларусі і вялікая частка беларускіх пісьменнікаў (М.Чарот, У.Дубоўка, Ц.Гартны, А.Александровіч, М.Гарэцкі, У.Хадыка, Я.Скрыган, А.Пальчэўскі, С.Шушкевіч і інш.) былі рэпрэсіраваныя і ці расстраляныя альбо сасланыя ў Сібір. Нямногія з іх праз дзесяцігоддзі вярнуліся на Радзіму і здолелі працягнуць сваю дзейнасць.

Другім ударам, яшчэ страшнейшым, была Вялікая Айчынная вайна. Пасля гэтых нават Саюз пісьменнікаў Беларусі аказаўся амаль выбітым. Творы адных друкаваць не дазвалялася, а другія загінулі на фронце. І шматмільённы народ у перыяд свайго незвычайнага росту ў матэрыяльным плане, застаўся амаль без культуры. Чыталі на рускай мове, забываючы сваю і падаючы прыклад іншым, тым хто прыходзіў з вёскі. Яны думалі, што так і трэба.

Гэта, на маю думку, і паслужыла адным з тых фактараў, якія абумовілі цяперашняе становішча. Далей, што датычыцца цяперашняй беларускай інтэлігенцыі. Як ужо было адзначана, тэхнічнай інтэлігенцыі ў нас няма. Застаюцца настаўнікі беларускай мовы і настаўнікі ў нешматлікіх беларускіх школах (зноў такі, адносна колькасці ў іх дзяцей), пісьменнікі, акторы беларускамоўных тэатраў, карацей кажучы, людзі, праца якіх так ці інакш звязана з беларускай мовай. Гэтых людзей умоўна можна падзяліць на дзве катэгорыі. Людзі, якія па-сапраўднаму любяць і шануюць беларускую мову і ставяцца да яе як да роднай, і людзі, для якіх веданне беларускай мовы проста дае лусту хлеба. Не больш, не менш. Натуральна, што лепшай часткай з гэтых двух груп з’яўляецца першая. Іх багата сярод беларускіх інтэлігентаў.

Але ж вось пытанне, а што яны робяць для таго, каб сваю мову пачалі шанаваць і самі беларусы? І я магу ўпэўнена сказаць — амаль нічога. Таму што не маюць як. У нас няма масавых беларускіх арганізацый. Лічыцца, што калі ёсць рэспубліка, урад, ды і жывуць амаль адны беларусы, то нашто яшчэ такія арганізацыі, якія б абаранялі сваю мову, свае звычаі, сваю культуру. І калі такія арганізацыі не надта патрэбны Грузіі, Арменіі, Латвіі, тым рэспублікам, дзе мова карэнным чынам адрозніваецца ад агульнасаюзнай рускай мовы, то яны патрэбны нам — беларусам. Бо не паспеем мы і азірнуцца, як беларускі народ знікне, таму што знікне беларуская мова, праглынутая рускай. Калі гістарычныя абставіны склаліся такім чынам, што стварылася беларуская нацыя і беларускі народ, то нам, беларусам, трэба абараняць сваю нацыянальную культуру і мову ад каго бы то не было, і нават ад рускіх.

К.Каганец і Ф.Багушэвіч у свой час, абараняючы беларускую мову, пісалі, што ў беларускага народу няма інтэлігенцыі. Трэба глядзець, каб не выйшла наадварот, каб беларуская інтэлігенцыя не праспала беларускі народ. А гэта можа здарыцца. І тады ўсё. Такую старонку, як беларуская, у гісторыі можна будзе загарнуць.

У нас няма агульнарэспубліканскага друкарскага органа, які б сваёй мэтай ставіў як раз абуджэнне беларусаў. Я не баюся гэтага слова, бо беларусы не адчуваюць у поўнай меры, што яны беларусы, так як іншыя народы. І трэба яшчэ шмат і уголас, самае галоўнае — УГОЛАС гаварыць пра гэта.

Мы неяк пераскочылі праз тое, што ў свой час яшчэ распачалі «Наша Ніва» і «Наша Доля». У нас няма агульнанароднай асновы. Зараз беларускія пісьменнікі стараюцца неяк залапіць гэтую прарэху. Асабліва характэрная тут творчасць У.Караткевіча, таксама дзейнасць ВІА «Песняры». Але ж адзін ці некалькі пісьменнікаў проста не ў стане зрабіць гэтую агромністую працу. Трэба газета з мільённымі тыражамі, трэба радыё і тэлеперадачы, патрэбны намаганні ўсіх лепшых прадстаўнікоў беларускай інтэлігенцыі. Можа тады, паўплываўшы на моладзь у першую чаргу, разбудзіўшы нацыянальную годнасць беларусаў, можна будзе што-небудзь зрабіць.

Але ж усё гэта — мары. Хто возьмецца за такую работу, ды і ці дазволяць гэта, разглядзеўшы крамолу — невядома. А з кожным годам, пры цяперашнім ходзе спраў, Беларусь ўсё бліжэй да свайго канца. І вельмі цяжка бачыць гібель свайго народа. Мы за 60 год савецкай улады прывыклі давяраць свайму ўраду. А ўрад маўчыць.

Час ад часу па другой праграме пачалі з’яўляцца фільмы, дубліраваныя на беларускую мову. Але ж гэта кропля ў моры. Другая праграма павінна паказваць фільмы — 90% на беларускай мове, каб атрымаліся хоць якія вынікі. Беларусы павінны прызвычайвацца ўспрыймаць сваю мову на гук. Радыё зараз слухаюць вельмі мала, і таму надзвычай вялікую ролю зараз маглі бы адыгрываць мастацкія фільмы на роднай мове, так як тэлебачанне зараз прыцягвае ўвагу найбольшай часткі насельніцтва.

Сваю будучыню народ бачыць у дзецях. У нас гэтай будучыні амаль няма. Пагаворым пра беларусаў у горадзе. 55% беларускіх дзяцей на сёння жывуць у гарадах. І калі нават бацька ці матка дзіцёнка ведае і размаўляе на беларускай мове, само дзіця не ўспрыймае яе як родную. Пачынаючы з дзіцячага сада (ні адна выхавацельніца ў горадзе не размаўляе на беларускай мове, роднай мове дяцей, якіх яна выхоўвае), далей — кіно, мульфільмы, кнігі, нарэшце — школа — паўсюль руская мова.

Возьмем Гомельскую вобласць — Гомель (каля 400 тыс.), Мазыр (каля 100 тыс.), Рэчыца і Светлагорск (кожны па 60 тыс.), Жлобін, Рагачоў, Калінкавічы (кожны па 40 тыс.). Прыкладна 20% гарадскіх жыхароў — не беларусы. Значыць у гэтых гарадах жыве прыкладна 600 тыс. беларусаў. Зараз мяне цікавіць, ці ёсьць у гэтых гарадах хоць адна беларуская сярэдняя школа? Аніводнай. Гэта замест таго, каб 70% (з поўнай павагай да рускіх дзяцей) сярэдніх школ былі на беларускай мове. Гэта жахліва.

Я толькі не магу зразумець, чаму лічыцца натуральнымі прыніжэнне і занядбанне сваёй роднай мовы. Каму гэта на руку? І чаму ўсе маўчаць? Мы ж — цэлы народ!

У рускіх школах беларускай мове адводзіцца 3-4 гадзіны на тыдні. Гэтага як раз хапае, каб навучыць вучняў замест «И» пісаць «І» і навучыць адрозніваць Янку Купалу ад Якуба Коласа. І дзеці не хочуць вывучаць беларускую мову па рацыянальных прычынах, таму што ў горадзе яна не выкарыстоўваецца, на ёй ніхто не гаворыць, не працуе ніводная ўстанова, яе нічутно, акрамя радыё, якое ніхто не слухае, і аб’яў па тэлебачанні, якія ніхто не глядзіць. Беларуская мова фактычна не з’яўляецца дзяржаўнай мовай Беларусі. Да яе ў школе прыкладна такія ж адносіны, як раней у гімназіі ставіліся да лацінскай мовы — мёртвай мовы…

І гэта ў той час, калі ўсе і бабулі і дзядулі размаўляюць на ёй. Беларуская мова пры пераходзе з вёскі ў горад змірае за два пакаленні.

Пісьменнік Алесь Асіпенка ў ЛіМе («Літаратура і мастацтва». — Заўв.) дзесь за чэрвень піша, што сярод гарадской моладзі з’яўляецца нешта накшталт моды на беларускую мову. І лічыць гэта за нейкі станоўчы зрух. Па-першае, з адной моды мову не вывучыш, і значыць, тыя беларускія слоўцы, якімі казыраюць сярод рускага моўнага патоку і якія маюць па большай частцы экспрэсіўна-эмацыянальную афарбоўку, нічога не вырашаюць. Яны ўжываюцца як своеасаблівы жаргон. У гэтым нічога радаснага не відно. А па-другае, гэтая з’ява амаль зусім не распаўсюджаная сярод моладзі. А.Асіпенка проста яе перабольшвае. Сярод гарадской моладзі ёсць вялікая частка, якая разумее, што яны беларусы, што беларуская мова — іхняя родная мова, але ж і яны амаль ніколі не размаўляюць па-беларуску. Таму што «так не прынята». Хаця яны б згадзіліся з радасцю і не толькі «дзеля моды».

Ніхто іх не аб’яднае, ніхто не згуртуе ў барацьбе за мову, за культуру. Нікому гэта не патрэбна — ці баяцца, ці не дазваляюць? Невядома, але ж усё ідзе так як і ішло — да горшага. Гэта — апошняе пакаленне, якое звязанае з жывой беларускай мовай праз бабуль і родных з вёскі…

Моладзь жа, якая прыязджае з вёскі ў горад працаваць, у сваёй большасці вельмі хутка «перакваліфікуецца» на рускую мову, таму што беларуская мова значыць, што ты з вёскі, адсталы, некультурны. Цікава глядзець як такая мама, яшчэ з дзеканнем і цеканнем, прыходзячы ў кнігарню, і разглядаючы дзіцячыя кніжкі для свайго сына ці дачкі, круціць носам, маўляў, адныя беларускія, і купіць няма чаго… Гэта страшна. Але са знешняга выгляду ўсё добра. БССР — у ААН, беларускія пісьменнікі атрымліваюць зоркі герояў, дзяржаўныя прэміі, «Песняры» і «Верасы» вядомыя ўсёй краіне. Усё гэта добра. А народ … знікае. І што міністэрства адукацыі БССР, урад нарэшце? Ці ім усё-роўна? Ці гэта так і трэба, каб праз 50 гадоў беларусы, як народ, зніклі?

Няўжо ніхто не бачыць? Але хто-небудзь сказаў хоць слова? Гэта ж — сваё, калі мы самі не абаронім яго, ніхто за нас не зробіць. Рускія шыльды на магазінах, назвы вуліц, вёсак, гарадоў. Няўжо беларуская мова такая незразумелая, што яе не разбяруць рускія? Нам, як нікому іншаму, трэба карыстацца падобнасцю нашых моў. У Грузіі — шыльды на дзьвюх мовах, таму што руская і грузінская дзве непадобныя мовы. У нас жа ўсё можна — па-свойму, і ўсякі рускі зразумее.

Хочацца крычаць. Але ж ці пачуе хто? Але ж кожны з нас павінен рабіць усё, што ў нашых сілах. Павінна ж нарэшце Беларусь прачнуцца. Трэба сабраць хаця б тое, што яшчэ захавалася, бо яшчэ крыху і будзе позна. Беларусы, зразумейце, што вы такі ж самы народ, як і іншыя. Што ў вас ёсць багацейшая гісторыя, культура, літаратура, свае звычаі.

Як пісаў Карусь Каганец:

Адважна, брацця, наперад ідзіце

Цвёрдай і правай ступою!

Кожнаму ў вочы смела глядзіце,

Праўду нясіце з сабою!

За родну краіну, звычай і мову,

За гонар груддзю ставайце!

Ды будзьце верныя сваему слову,

За праўду заўсёды трывайце!

Тады вы усякую зможаце сілу…

Алесь Бяляцкі, 1983 год, Гомель

Алесь Бяляцкі: «Вельмі цяжка бачыць гібель свайго народа»
Зьніклі крыжы, усталяваныя ў памяць герояў Слуцкага збройнага чыну

Мясцовыя жыхары ў Грозаве сказалі, што крыж зьнесьлі каля месяца таму. Крыж у Грозаве быў усталяваны насупраць Дома культуры, побач — праўленьне сельгаспрадпрыемства.

Крыж у Семежаве
Крыж у Грозаве

Крыж у Грозава быў усталяваны насупраць Дома культуры, побач таксама знаходзіцца праўленне сельгаспрадпрыемства.

Грозава без крыжа
На месцы крыжа ў Семежаве

Слуцкі збройны чын — спроба ўзброенай абароны незалежнасьці Беларусі ў раёне Слуцку ў лістападзе і сьнежні 1920 году. Адзін месяц беларускія вайсковыя аддзелы, сфармаваныя пераважна зь мясцовых сялян, супраціўляліся наступу савецкіх войскаў.  14 лістапада 1920 году распачалася збройная абарона незалежнасьці Беларусі на Случчыне. У гэты дзень там распачаўся Зьезд, які абраў Раду Случчыны. Задачамі Рады стала арганізацыя грамадзянскага кіраваньня, а таксама абароны краю. Зьезд прыняў рэзалюцыю, якая абвяшчала ўладу Беларускай Народнай Рэспублікі ў Слуцку і навакольлі, і выказаў пратэст супраць бальшавіцкай акупацыі. Збройныя дзеяньні адбываліся з 27 лістапада па 31 сьнежня 1920 году.

Нагадаем, 2-гі Грозаўскі полк фарміраваўся ў Слуцку, мястэчках Грозаве і Семежаве з беларускай міліцыі і сялян-добраахвотнікаў. У Грозаве добраахвотнікі, сялянскія хлопцы, збіраліся ў памешчыцкім доме, адтуль і пашлі на фронт. Грозаўскі полк складаўся з 2 батальёнаў, а яны падзяляліся на роты. Камандзір палка — капітан Лука Семянюк (былы камандзір 1-га беларускага партызанскага атрада), намеснік камандзіра палка — капітан Гнароўскі, камандзіры батальёнаў — капітан Антон Самусевіч і штабс-капітан Мацэля. Пасля фарміравання (апроч рэзерву) у 2-м Грозаўскім палку было каля 2 тыс. чалавек. Узбраеннем (вінтоўкі і некалькі кулямётаў) была забяспечана толькі чвэрць асабовага саставу; за кошт трафеяў і дапамогі Беларускай вайсковай камісіі пазней была ўзброена палова жаўнераў палка. 

У пачатку паўстання полк займаў фронт у 60 км у нейтральнай зоне савецка-польскай граніцы на поўнач ад лініі фронту 1-га Слуцкага палка (лінія Грозаў — Капыль — Цімкавічы — Семежава) і рабіў напады на палявыя каравулы Чырвонай Арміі. Маючы дрэнныя разведвальныя звесткі, камандаванне Чырвонай Арміі спачатку прыняло жаўнераў Слуцкай брыгады за атрады генерала Булак-Балаховіча.

З 1980-х гадоў угодкі Слуцкага Паўстаньня, як знакавая падзея ў гісторыі барацьбы за незалежнасьць, Беларусі адзначаюцца беларускім грамадзтвам як Дзень Герояў. Афіцыйныя ўлады ігнаруюць антыбальшавіцкі збройны чын.

Зьніклі крыжы, усталяваныя ў памяць герояў Слуцкага збройнага чыну
Паўла Белавуса вінавацяць у здрадзе дзяржаве

БелТА са спасылкай на высновы сьледзтва паведамляе, што Паўла Белавуса вінавацяць у здрадзе дзяржаве i кіраваньні экстрэмісцкім фармаваньнем. Пры гэтым выкарыстоўваюцца абсурдныя фармулёўкі, якія капіююць лексіку часоў сталінскіх рэпрэсіяў:

«Пад выглядам культурна-гістарычнага разьвіцьця ў розных агульнадаступных сацыяльных сетках і на сайтах ён распаўсюджваў ідэі беларускага нацыяналізму, мэтай якіх зьяўлялася зьмена дзяржаўнай улады ў Беларусі. Абвінавачаны зарэгістраваўся ў якасьці індывідуальнага прадпрымальніка і заснаваў таварыства з абмежаванай адказнасьцю (крама па онлайн- і офлайн-продажы тавараў), пасьля чаго пачаў праводзіць розныя масавыя імпрэзы», — паведаміў начальнік упраўленьня Сьледчага камітэту па Менску Сяргей Паско.

Белавус падпісаў ня менш як 12 дамоваў з рознымі замежнымі прадстаўнікамі і кампаніямі, гаворыцца ў матэрыялах сьледзтва.

«Было ўстаноўлена, што абвінавачаны ў інтарэсах замежных арганізацый для больш хуткай зьмены дзяржаўнай улады стымуляваў варожасьць суайчыньнікаў у адносінах да Радзімы. Сваімі злачыннымі дзеяньнямі Павел Белавус на працягу дзесяці гадоў ставіў пад пагрозу зьнешнюю і ўнутраную бясьпеку дзяржавы. За гэта ён атрымаў ад замежных спонсараў больш за $150 тыс., 50 тыс. эўра і 40 тыс. злотых», — гаворыцца ў паведамленні.

«Пры расследаванні крымінальнай справы дапытаны абвінавачаны і сведкі, а таксама праведзены шматлікія агляды прадметаў, дакументаў і камп’ютарнай інфармацыі», — зазначаюць у СК. Па выніках Белавусу прад’яўлена абвінавачванне па ч.1 арт. 356 («Здрада дзяржаве»); ч. 1 арт. 342 («Арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак»); ч. 3 арт. 361 («Заклікі да дзеянняў, накіраваных на прычыненне шкоды нацыянальнай бяспецы Рэспублікі Беларусь»); ч. 1 арт. 361-1 («Кіраўніцтва экстрэмісцкім фарміраваннем»).

Хто такі Павал Белавус

Павал Белавус нарадзіўся ў Лідзе, вучыўся на геаграфічным факультэце ў Берасьцейскім дзяржаўным унівэрсытэце. Быў сябрам Грамадзкага аб’яднаньня БНФ “Адраджэньне”, якое было ліквідаванае ўладамі ў 2021 годзе.

«Хоць і вучыўся на геафаку, хацеў стаць журналістам. Я паступаў туды, бо добра ведаў беларускую мову, матэматыку, і мне патрэбен быў трэці прадмет. І я такі: „О, геаграфія! Паеду паступаць на геафак“. Але з другога курсу я пачаў пісаць, больш працаваў у журналісцкай сфэры. Дзякуючы геафаку, што я вучыўся ў Берасьці, я пазнаёміўся зь „Дзедзічам“, які зацягнуў мяне ў актывізм», — расказваў пра сябе Павал.

(«Дзедзіч» — агенцтва рэгіянальнага разьвіцьця, таксама цяпер ліквідаванае. Грамадзкая адукацыйная, інфармацыйная і культурная пляцоўка, якая была зарэгістраваная як ўстанова).

Разам зь сябрамі заснаваў «Арт Сядзібу»

У 2011 годзе Павал Белавус разам зь сябрамі стварылі інфармацыйна-асьветніцкую арганізацыю «Арт Сядзіба». Праз канцэрты, лекцыі і забаўляльныя імпрэзы, якія рабіла «Арт Сядзіба», да беларушчыны масава далучалася моладзь па ўсёй краіне.

Зрабіў вышыванкі ізноў моднымі, папулярызаваў беларускую культуру

Пазьней Павал стварыў краму Symbal.by, якая папулярызавала рэчы і зьявы, зьвязаныя зь беларускай мовай, культурай і гісторыяй. Вясной і летам 2020-га крама шыла вялікія партыі засьцерагальных масак і перадавала іх мэдыкам па ўсёй краіне. На пачатку сакавіка 2021-га краму празь ціск уладаў закрылі.

У 2020 годзе Павал стварыў грамадзкую кампанію «Годна», якая прасоўвае сучасную нацыянальную ідэю Беларусі. У ёй каманды маладых людзей стваралі культурныя і гістарычныя праекты.

Павал мае жонку Кацярыну і дваіх малых дзетак: Соф’ю і Мірона.

Глядзі больш: Што зрабіў для Беларусі Павал Белавус

Паўла Белавуса затрымалі 15 лістапада 2021, на яго маёмасць быў накладзены арышт.

Месца зняволення: СІЗА-1

Адрас для лістоў:

СІЗА-1. 220030, г. Мінск, вул. Валадарскага, 2

Белавусу Паўлу Мікалаевічу

Паўла Белавуса вінавацяць у здрадзе дзяржаве

    Вынікі травеньскага Сойму БНФ

    15 траўня 2021 году адбыўся Сойм Партыі БНФ і Сойм Грамадскага аб'яднання БНФ "Адраджэньне"
    
    

    Як уступіць у шэрагі сябраў Партыі БНФ

    Сябрамі Партыі БНФ могуць быць грамадзяне Рэспублікі Беларусь, якія дасягнулі 18-гадовага ўзросту, падзяляюць яе Статут ...

    “Чалавек, якому балела за ўсё”. Да гадавіны смерці Сяргея Гоўшы

    Роўна год таму, 25 снежня 2021 года, на 73-м годзе абарвалася жыццё праваабаронцы з ...

    Вадзім Саранчукоў: “Рашэнне надаць Нобэля прадстаўнікам трох народаў – слушнае”

    Беларускі палітык, выконваючы абавязкі кіраўніка Партыі БНФ, Вадзім Саранчукоў лічыць, што гэта ўручэнне ўзнагароды ўсёй ...
    СТУЖКА НАВІНАЎ

    Рыгор Кастусёў пераведзены ў калонію №22 “Воўчыя норы”

    Як паведаміў зяць Рыгора Кастусёва Зьміцер Антончык, старшыня Партыі БНФ Рыгор Кастусёў пераведзны для адбыцьця пакараньня ў Папраўчую калонію №22 у Івацэвічах, што на Берасьцейшыне.

    У нобэлеўскай лекцыі Алеся Бяляцкага узгаданая смерць Вітольда Ашурка

    У Осла 10 снежня — у Міжнародны дзень правоў чалавека — адбылася ўрачыстая цырымонія ўручэння Нобелеўскай прэміі міру. У гэтым годзе прэстыжную прэмію атрымалі адразу тры лаўрэаты: кіраўнік Праваабарончага цэнтру “Вясна” і адзін з заснавальнікаў Беларускага Народнага Фронту, былы намеснік старшыні Партыі БНФ Алесь Бяляцкі, украінскі “Цэнтр грамадзянскіх свабод” і расійскі “Мемарыял”. 

    Рыгора Кастусёва ўнеслі ў спіс асобаў, датычных да экстрэмісцкай дзейнасці

    9 снежня Міністэрства ўнутраных спраў зноў павялічыла “Пералік грамадзян Беларусі, замежных грамадзян або асоб без грамадзянства, якія маюць дачыненне да экстрэмісцкай дзейнасці”.

    Вадзім Саранчукоў распавёў, як у жніўні 2020 Гродна стаў «вольным горадам»

    Дамаўляцца з адміністрацыяй горада ў пратэстным жніўні 2020 гродзенскім актывістам дапамог ранейшы досвед сумеснай працы. Тэкст патрабаванняў да ўладаў каманда прыняла за 40 хвілін. Калі б такія працэсы адбыліся ў іншых гарадах, то сёння мы жылі б у іншай краіне. Такое меркаванне выказаў намеснік старшыні Партыі БНФ і кіраўнік гарадзенскай фронтаўскай арганізацыі Вадзім Саранчукоў у інтэрв’ю.

    Вярхоўны суд адхіліў апеляцыйную скаргу Рыгора Кастусёва па справе “аб змове”

    29 лістапада Вярхоўны суд разгледзіў апеляцыйныя скаргі па справе старшыні Партыі БНФ Рыгора Кастусёва і іншых фігурантаў справы “аб змове з мэтай захопу дзяржаўнай улады”. Абвінаваўчы вырак пакінуты без зменаў, прысуджаныя абвінавачаным вялізныя тэрміны зняволення набываюць моц.

    “Настойваю на сваёй поўнай невінаватасці” – Рыгор Кастусёў напісаў ліст Лукашэнку

    Старшыня Партыі БНФ Рыгор Кастусёў напісаў з СІЗА адкрыты ліст да Аляксандра Лукашэнкі, у якім настойвае на сваёй поўнай невінаватасці і сцвярджае, што даведаўся аб змове з мэтай захопу ўлады толькі пасля арышту іншых удзельнікаў справы.

    Студзень 2023
    M T W T F S S
    « Dec    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
    Навіны Моладзі БНФ
    © 2011 - 2023 ПАРТЫЯ БНФ. Усе правы абароненыя. Перадрукоўка дазваляецца толькі пры выкарыстаньні гіпэрспасылкі на сайт ПАРТЫІ БНФ.