Партыя БНФ » Махлярства ў ААН: на якіх падставах Расея займае месца ў Радзе Бяспекі?
Партыя БНФ - партыя абароны народных інтарэсаў


Махлярства ў ААН: на якіх падставах Расея займае месца ў Радзе Бяспекі?

Дададзена 08.08.2022 12:05:31 | 345 праглядаў

 «…прашу выкарыстоўваць назву «Расейская Фэдэрацыя» замест назвы «Саюз Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік» -  гэтай фразы ў юрыдычна несапраўдным лісьце за подпісам прэзыдэнта Расеі Барыса Ельцына было дастаткова, каб напалоханы ядзернай зброяй Захад дапусьціў расейскіх самазванцаў на месца СССР у Радзе Бясьпекі ААН.

У расейцаў не было прычын для гэтага кроку.

Савецкі Саюз быў ліквідаваны, а не ператвораны ў Расійскую Федэрацыю 

Расея настойвае на тым, што зьяўляецца правапераемніцай СССР, але гэта няпраўда, што пацьвярджаецца дакумэнтальна. 

498b5e6-un-russia-1Такім жа чынам Савецкі Саюз ні ў якім разе не быў пераемнікам Расійскай імперыі, а быў створаны пасля яе распаду. 

СССР быў створаны ў 1922 годзе чатырма краінамі: Украінай (УССР), Расіяй (РСФСР), Беларуссю (БССР) і Закаўказскай Рэспублікай (ЗСФСР).

Згодна з дагаворам аб утварэнні СССР Украіна, Расія і Беларусь былі раўназначнымі і раўнапраўнымі краінамі-сузаснавальніцамі. 

Пра гэта гаварылася ў 1991 годзе, калі скончыўся час існавання Саюза. 8 снежня кіраўнікі краін-заснавальніц СССР (за выключэннем раней ліквідаванай ЗСФСР) падпісалі Белавежскае пагадненне, якое пачынаецца з прэамбулы «СССР як суб’ект міжнароднага права і геапалітычная рэальнасць спыняе сваё існаванне».

У гэтым лёгка пераканацца – тэкст і ксеракопіі гэтай дамовы маюцца.

cac3fb0-un-russia-2-original26 снежня 1991 г. Савет Рэспублік Вярхоўнага Савета СССР афіцыйна пацвердзіў палажэнні Пагаднення: прыняў адпаведную Дэкларацыю, у якой гаварылася, «што са стварэннем Садружнасці Незалежных Дзяржаў Саюз ССР» як дзяржава і суб’ект міжнароднага права спыняе сваё існаванне».

У гэтых дакументах не было ніякіх палажэнняў, якія б давалі Расіі права атаясамліваць сябе з СССР.

Адзіны дакумент аб размеркаванні саюзнай спадчыны – «Дамова аб правапераемстве» быў заключаны паміж саюзнымі рэспублікамі 4 снежня 1991 года і датычыўся выключна размеркавання знешняга дзяржаўнага доўгу і актываў СССР (дарэчы, расея яго не выканала і прысвоіла ўсю савецкую маёмасць).

Важна разумець, што быў альтэрнатыўны шлях, без ліквідацыі Саюзу. 72-гі артыкул Канстытуцыі СССР гарантаваў кожнай рэспубліцы права выхаду з Саюзу (як краіны Балтыі выйшлі зь яго). У гэтым выпадку Савецкі Саюз юрыдычна захаваў сваё існаванне і мог проста сціснуцца да межаў Расеі – але гэты механізм не быў задзейнічаны. Замест гэтага ў Белавежскай пушчы краіны-ўдзельніцы Саюза дамовіліся аб яго ліквідацыі. 

Такім чынам, можна з упэўненасцю сцвярджаць, што расея і ссср – гэта розныя дзяржавы, якія нават існавалі паралельна на працягу пэўнага перыяду гісторыі, а ссср быў ліквідаваны без «спадкаемцаў» свайго міжнароднага статусу.

Як гэта адбывалася з іншымі дзяржавамі?

ААН не прадугледжвае магчымасці перадачы або правапераемнасці якой-небудзь дзяржавай членства ў гэтай міжнароднай структуры. Ёсьць працэдура спыненьня і набыцьця сяброўства, якую ўдалося абысьці толькі Расеі. Найбольш яскрава гэта відаць на прыкладах іншых дзяржаў.

Чэхаславакія

Прыклад Чэхаславаччыны вельмі паказальны і адлюстроўвае прававы шлях, якім павінная была пайсьці Расея пасьля ліквідацыі СССР.

10 снежня 1992 года прадстаўнік Чэхаславакіі пры ААН паведаміў генеральнаму сакратару ААН, што гэтая дзяржава, якая была членам ААН з 1945 года, з 31 снежня 1992 года спыняе існаванне, а Чэхія а Славацкая Рэспубліка падалі заяўкі на прыём у ААН ужо ў якасці самастойных правапераемнікаў. 

Пасля Савет Бяспекі рэкамендаваў Генеральнай Асамблеі прыняць іх у члены арганізацыі, і ўжо 19 студзеня 1993 года  Чэхія і Славакія сталі чальцамі ААН.

Югаславія

Іншы прыклад — Сацыялістычная Федэратыўная Рэспубліка Югаславія (СФРЮ), якая была адной з дзяржаў-заснавальніц ААН, як СССР, Беларусь і Украіна. 

У 1992 годзе, пасля распаду Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславія на Боснію і Герцагавіну, Славенію, Рэспубліку Харватыя, Македонію і Саюзную Рэспубліку Югаславія, кожная з гэтых краін прайшла праз працэс прыёму ў Арганізацыю Аб’яднаных Нацый.

Новаўтвораная Саюзная Рэспубліка Югаславія хацела абвясціць сябе правапераемніцай СФРЮ, жадаючы ўзнавіць шлях Расіі, але атрымала адмову. Толькі праз 8 гадоў , 1 лістапада 2000 года, яна стала членам ААН па стандартнай працэдуры.

Кітай

Нават у гісторыі Рады Бяспекі ААН быў прэцэдэнт, калі пастаянны член Рады змяніў сваю дзяржаўную структуру і падзяліўся на розныя цэнтры ўлады. 

Кітайская Рэспубліка была адным з заснавальнікаў ААН і членам Савета Бяспекі. Аднак у 1949 годзе ў Пекіне было абвешчана аб стварэнні Кітайскай Народнай Рэспублікі, якая з таго часу пачала даводзіць, што гэта яна ёсьць насамрэч Кітай, згаданы ў статутных дакументах ААН, а дзяржава, размешчаная на Тайвані з назвай «Кітайская Рэспубліка» ўласна Кітаем не з’яўляецца.

Аднак на пацверджанне правапераемнасці спатрэбілася больш за дваццаць гадоў і ў выніку спатрэбілася прыняцце спецыяльнай рэзалюцыі Генеральнай Асамблеі аб «Аднаўленні законных правоў КНР ў Арганізацыі Аб’яднаных Нацый». Менавіта пасля гэтага Кітай як КНР, які мы ведаем цяпер, заняў месца «папярэдняга» Кітая ў Радзе Бяспекі ААН.

Але Расея абмінула ўсе працэдуры.

Тры крокі расейскага махлярства

Каб стварыць бачнасць, што расея з’яўляецца правапераемнікам ссср, ёй прыйшлося рэалізаваць паэтапную ашуканскую схему.

Крок 1. Пастановачнае рашэнне краін СНД

Ужо пасьля белавескага рашэньня ў Алма-Аце адбылася сустрэча лідэраў новастворанай «Садружнасьці Незалежных Дзяржаў».

d3db8ba-un-russia-3

У рашэньні ад 21 сьнежня 1991 году 10 высокапастаўленых чыноўнікаў былых савецкіх дзяржаў, сярод іншага, адзначылі, што «падтрымліваюць Расею ў падаўжэньні членства СССР у ААН, у тым ліку ў сталым членстве ў Радзе бясьпекі і іншых міжнародных арганізацыях. “ 

Дакумент у тым ліку падпісаў Леанід Краўчук ад Украіны і Станіслаў Шушкевіч ад Беларусі.

Але з юрыдычнага пункту гледжання такое рашэнне не мае сілы.

Па-першае, краіны СНД больш не мелі дачынення да раней ліквідаванага СССР, каб ад яго імя прымаць рашэнні аб правапераемнасці. 

А па-другое, згодна са Статутам ААН, прыняцце рашэння аб пацвярджэнні сяброўства адносіцца выключна да паўнамоцтваў Генеральнай асамблеі арганізацыі. Нават калі б СССР гэтага хацеў, гэта не яго права. Гэта пацвярджаюць прыклады Сербіі і Кітая.

Гэта значыць, алмацінская дэкларацыя магла фактычна сведчыць толькі аб гатоўнасці лідэраў краін-падпісантаў падтрымаць рашэнне аб перадачы Расеі месца ў Радзе бяспекі ААН для  СССР на маючым адбыцца галасаванні генасамблеі. 

Крок 2. Ліст Ельцына Генеральнаму сакратару ААН

Алма-ацінскае рашэнне стала падставай для чарговага незаконнага кроку.

24 снежня 1991 года прэзідэнт Расіі Ельцын накіраваў ліст Генеральнаму сакратару ААН.

0214d55-un-russia-4-original

У гэтым дакуменце ён прасіў «замест назвы СССР выкарыстоўваць у ААН назву Расейская Федэрацыя», аргументуючы гэта рашэннем краін СНД у Алма-Аце. 

Па сутнасці, Ельцын прасіў Генеральнага сакратара ААН замяніць адну краіну на іншую ў ААН і Радзе Бяспекі без рашэння Генасамблеі.

У абыход працэдур і ў парушэнне Статута ААН.

Крок 3. Маўчанне Рады бяспекі і самавольства Сакратарыята ААН

Генеральны сакратар ААН не пакінуў без увагі ліст Барыса Ельцына і папрасіў старшыню Рады Бяспекі праінфармаваць усіх членаў аб яго змесце.

А кіраўніком Рады Бяспекі ў той час быў… амбасадар СССР Юлій Варанцоў! Як ён гэта прапаноўваў, падрабязна распавёў украінскі постдрапежнік Сяргей Кісліца.

Праз некалькі дзён, зыходзячы з адсутнасці пярэчанняў (якіх-небудзь адказаў) з боку членаў Рады Бяспекі, Сакратарыят ААН замяніў назву «СССР» на таблічках і будучых дакументах на «Расія». Насуперак артыкулу 23 Статута ААН, дзе СССР пазначаны як пастаянны член Рады Бяспекі. Нягледзячы на ​​тое, што паўнамоцтвы РФ пацвярджаюцца толькі сканам ліста Барыса Ельцына ад 24 снежня 1991 года.

Генеральны сакратар ААН і юрыдычны аддзел арганізацыі ведалі, што такія замены могуць быць прызнаныя незаконнымі, таму спрабавалі засцерагчы сябе рознымі кансультацыямі. Так, ва ўспамінах ужо згаданага Юлія Варанцова гаворыцца, што былі краіны ААН, якія пратэставалі супраць магчымасці такой замены і настойвалі на галасаванні Генасамблеі аб уступленні Расійскай Федэрацыі ў ААН у якасці новага члена, а таксама гаварылася аб немагчымасці перадачы месца ў Радзе Бяспекі Расійскай Федэрацыі, бо ў Статуце ААН выразна прапісанае членства іншай дзяржавы – СССР.

Сцвярджаецца, што старшыня Генасамблеі нібыта запрасіў меркаванне Міжнароднага суда аб тым, ці можа Генасамблея перадаць мандат Савецкага Саюза Расіі, і паводле ўспамінаў дыпламата, суддзі адказалі старшыні ў прыватнай размове: «Як вырашыце ў ААН, так і будзе». Але відавочна, што мелася на ўвазе не асабістае рашэньне кіраўнікоў, а афіцыйная працэдура, якая як мінімум патрабуе галасаваньня. Але гэтага не адбылося.

Прававая канструкцыя «працягвальніка» або так званай «пераемнасці», якую, па словах расійскага дыпламата РФ, прапанавалі амерыканскія ўрадавыя юрысты, лягла ў падмурак хітрасці «замены шыльдачак» у абыход працэдуры Статута ААН. Гэтая канструкцыя прадугледжвала тоеснасць міжнародных абавязацельстваў, актываў і тэрыторыі Расіі з былым СССР.

Аднак юрыдычных падстаў для гэткага шляху не было, таму расейскія ўлады постфактум «ляпілі» вобраз «прадаўжальніка» з уласных заяваў і дамоўленасцяў, каб легалізаваць афёру з ААН. Так, толькі 13 студзеня 1992 г. Міністэрства замежных спраў Расіі накіравала акрэдытаваным у Маскве дыпламатычным прадстаўніцтвам ліст, у якім гаварылася, што Расійская Федэрацыя працягвае выконваць абавязацельствы па раней заключаных двухбаковых і шматбаковых дагаворах СССР. І толькі ў 1993 годзе Расея заявіла, што бярэ на сябе ўсе даўгі СССР у абмен на адмову былых рэспублік прэтэндаваць на актывы — пры тым, што, напрыклад, з боку Ўкраіны такой афіцыйнай адмовы не было. 

Больш за тое, у самой Расійскай Федэрацыі пакуль не прынята ніводнага закона аб перадачы правоў і абавязкаў ад СССР да Расійскай Федэрацыі.

Падводзячы вынік: на момант «замены шыльдачак у ААН» не было нават ускосных намёкаў на пераемнасць, акрамя ліста Ельцына генсеку, у якім бездоказна сцвярджаецца, што Расея працягвае правы і абавязкі СССР. Далейшыя спробы Расейскай Федэрацыі задакументаваць «падаўжэнне» так і не былі завершаны.

Спектакль на легітымацыю расейскага махлярства 

Аднак спробы Расеі не ўвянчаліся б поспехам без чацвёртага кроку — прызнання «нармальнасці» іншымі гульцамі, у першую чаргу пастаяннымі сябрамі Рады Бяспекі, якія такім чынам легітымізавалі махлярскія дзеянні Масквы. 

З 31 снежня 1991 года ўсе члены Рады Бяспекі ААН сталі звяртацца да Расійскай Федэрацыі як да пастаяннага члена. Хаця яны выдатна разумелі, што адбылося.

Так, 31 студзеня 1992 года на саміце Рады Бяспекі прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі Джон Мэйджор, які старшынстваваў на гэтым пасяджэнні, павіншаваў Расію менавіта з набыццём членства, а не са зменай назвы краіны: «Рада хацела б каб я прывітаў Расію як сталага члена нашай Рады. Ад душы вітаем вас». 

Так, на пэўны перыяд гісторыі Расіі захапіць месца СССР у ААН можна было з маўклівай згоды і нават садзейнічання іншых членаў арганізацыі.

Але прыйшоў час нагадаць Расіі і свету, што міжнароднае правасуддзе не хуткае, але непазбежнае. Такім чынам, надышоў час аднавіць законнасць і справядлівасць у сценах ААН, а разам з тым пачаць неабходнае сёння аднаўленне паралізаванай Арганізацыі Аб’яднаных Нацый.

План дзеянняў па правасуддзі

За 31 год з таго часу ніводная дзяржава не падняла пытаньне аб адсутнасьці ў Расеі прававых падставаў для сяброўства ў ААН, што дае Маскве падставы апэляваць да так званага прынцыпу «эстопэль» у міжнародным праве, які азначае непрыняццё тых сцверджанняў боку, якія адмяняюць тое, што гэты бок раней сказаў альбо зрабіў. Гэта значыць, Расійская Федэрацыя будзе патрабаваць не прымаць пярэчанняў супраць яе членства пасля таго, як праз трыццаць адзін год іншыя дзяржавы ААН пагаджаліся на яе прысутнасць за сталом Савета Бяспекі ААН.

Аднак прынцып добрасумленнасці, з якога вынікае прынцып «эстапель», не сумяшчальны з дзеяннямі Расеі. 

Больш за тое, Расія злоўжывае правам вета, каб блакаваць рэзалюцыі Рады Бяспекі, звязаныя з яе ўласнай узброенай агрэсіяй, фактычна паралізуючы функцыю бяспекі ААН.

Расея дзейнічае нядобрасумленна і не можа спасылацца на добрасумленнасць, таму нельга спасылацца на прынцып эстопэля.

Што тычыцца легітымнасці рашэнняў ААН, прынятых з удзелам Расіі ў гэтыя гады, то страта членства Расіі ў Радзе Бяспекі і нават у самой ААН не нясе ніякіх рызыаўк, як і замена аднаго (тайваньскага) Кітая ў Радзе Бяспекі ААН іншым (КНР) пасля 20 гадоў спрэчнага членства не выклікала перагляду калегіяльных рашэнняў з яго ўдзелам.

ААН павінна ўсвядоміць, што беспакаранае зло вяртаецца.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Кастрычнік 2022
Пн Аў Сер Чц Пт Сб Ндз
« Вер    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  
Навіны Моладзі БНФ
© 2011 - 2022 ПАРТЫЯ БНФ. Усе правы абароненыя. Перадрукоўка дазваляецца толькі пры выкарыстаньні гіпэрспасылкі на сайт ПАРТЫІ БНФ.